wypustki tergitów drugiego, trzeciego i czwartego są bardziej rozbudowane niż pozostałych. U samca odwłok jest smukły, o znacznie słabiej wykształconych wypustkach, które na tergitach od drugiego do czwartego są u osobników dorosłych uwstecznione i schowane pod skrzydłami. Kształt płytki nadodbytowej jest języczkowaty. Genitalia samca mają całkowicie zesklerotyzowane fallomery. Lewy fallomer ma wzdłużnie rowkowaną apofizę falloidalną i całkowicie wyodrębnioną od fallomeru brzusznego blaszkę grzbietową. Z kolei fallomer brzuszny ma na krawędzi prawej krótki, nasadowo umieszczony i doogonowo sterczący wyrostek.
Ekologia i występowanie Owady te zasiedlają górskie lasy tropikalne, dochodząc do rzędnych 3500 m n.p.m. Bytują na drzewach wśród roślinności epifitycznej. Stosują kamuflaż względem porostów.
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują krainę neotropikalną i ograniczeni są do Ameryki Południowej. Zamieszkują północną część Andów. Wykazywani są z Kolumbii, Ekwadoru i Peru.
Taksonomia i ewolucja Rodzaj i gatunek typowy, P. mirabilis, opisane zostały w 1942 roku przez Maxa Beiera na łamach „Annalen des Naturhistorischen Museums in Wien”. W 1982 roku P.S. Terra opisał nowy gatunek i rodzaj Calopteromantis hebardi.