David Allyn lub David Allen, właśc. Albert DeLella (ur. 19 lipca 1923 w Hartford, zm. 21 listopada 2012 w West Haven) – amerykański wokalista jazzowy, pochodzenia włoskiego.
Życiorys Urodził się we włoskiej rodzinie związanej z muzyką. Jego ojciec był waltornistą, matka zaś jako dziecko pobierała lekcje śpiewu w NeapoluDavid Allyn, There Ain't No Such Word As Can't – An Authobiography, wyd. AuthorHouse, 2005. Miał kilkoro rodzeństwa. Dorastał w okresie wielkiego kryzysu. Już jako dziecko musiał zarabiać na utrzymanie.
Zaczął występować jako Dave Allen, chodząc jeszcze do szkoły średniej. Śpiewał we wszystkich rozgłośniach radiowych w rodzinnym Hartford i sąsiednim New Britain. Jego idolem był wówczas Bing Crosby. Pierwszym znaczącym krokiem w karierze zawodowej była praca w big-bandzie puzonisty Jacka Teagardena na początku lat 40..
Wraz z przystąpieniem Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej w 1941 został powołany do U.S Army. W szeregach słynnej Wielkiej Czerwonej Jedynki (1. Dywizji Piechoty) walczył na froncie w Afryce północnej. W 1943 został ranny w bitwie pod El Guettar w Tunezji, po czym odesłano go do kraju na rekonwalescencję.