Pierwszy zapis związany ze wsią pochodzi z zapisów sądowych. W 1398 Sędziwój z Bobulczyna toczył spór sądowy z Jakuszem Prusieckim o 10 grzywien. W 1399 toczył kolejny z Wyszkiem z Szyszłowa w powiecie gnieźnieńskim o 3 dziedziny. W 1405 Jan procurator biskupa poznańskiego był w sporze z Tamilą wdową po Wojtku z Bobulczyna o zużycie i roztrwonienie dóbr w Poznaniu, jakie mu przypadły po zgonie Pawliny wójtowej poznańskiej. W 1407 Dzierżka z Bobulczyna i Męka z Biezdrowa toczyła spór z dziećmi zmarłego Święszka z Dobrojewa o połowę Dobrojewa. W 1409 Wincenty Wielżyński pozwał Dzierżkę z Bobulczyna o zabrane zboże i zadane rany. W 1412 Stanisław, Mikołaj i Świętosław z Dobrojewa byli w sporze z Dzierżką z Bobulczyna i Męką z Biezdrowa dowodząc, że Adlart i jego syn Święszek dzierżyli spokojnie połowę Dobrojewa przez 30 lat, zanim one ich pozwały. W 1412 woźny sądu ziemskiego zeznał, że Stanisław, Mikołaj synowie Święszka oraz ich siostra Anna dziedzice Dobrojewa przeprowadzili dowód ze świadków w procesie z Dzierżką i Męką z Bobulczyna o połowę Dobrojewa.