Największą różnorodność podrodzina osiąga w południowej części Brazylii, gdzie jej członkowie zasiedlają formacje Mata Atlântica, cerrado i caatinga.
Taksonomia i ewolucja W 1904 roku William Forsell Kirby wprowadził podrodzinę Miopteryginae, czyniąc jej typem nomeklatorycznym Miopteryx, rodzaj wprowadzony w 1869 roku przez Henriego de Saussure. Nazwa Miopteryx okazała się być młodszym homonimem nazwy utworzonej w 1842 roku przez Émile’a Blancharda dla jednego z rodzajów kózkowatych, w związku z czym Ermanno Giglio-Tos w opublikowanej w 1927 roku książce zastąpił ją nazwą Antimiopteryx, nie zmieniając jednak nazwy podrodziny Miopteryginae. W 1995 roku P.S. Terra zsynonimizował Antimiopteryx z Miobantia. W związku z tym ze względu na wymogi artykułu 39 Międzynarodowego kodeksu nomenklatury zoologicznej nazwa podrodziny zmieniona została w 2013 roku przez Rogera Roya na Miobantiinae.
W systemie Giglio-Tosa z 1919 roku omawiany takson klasyfikowany był jako plemię Miopteriges w monotypowej podrodzinie Miopteriginae w obrębie modliszkowatych. W systemie Antona Handlirscha z 1930 roku plemię to znalazło się w podrodzinie Mantinae. W systemach Reinharda Ehrmanna i Rogera Roya z 2002 roku, Julia Riviery i Gavina J. Svensona z 2016 roku oraz Chirstiana J.