Bochotnica (jid. באָכאָטניץ, niem. Bochotnitza, ros. Бохотница) – wieś sołecka w Polsce położona w zachodniej części województwa lubelskiego, w powiecie puławskim, w gminie Kazimierz Dolny. Leży nad Bystrą i Wisłą przy drogach wojewódzkich nr , i , dawna siedziba i własność polskiej szlachty.
Jest jednym z najstarszych ośrodków osadniczych w Małopolsce, zamieszkałym już w okresie pomiędzy VI a X wiekiem. W obrębie wsi archeolodzy odkryli pozostałości siedmiu osad, znajdujących się na wykorzystywanym od wczesnego średniowiecza szlaku handlowym, biegnącym z Rusi przez Lublin, Wąwolnicę i Kazimierz Dolny. W 2020 powierzchnię ok. 20 km² zamieszkiwało 1017 mieszkańców.
Pierwsza pisana wzmianka o Bochotnicy pochodzi z 1317, kiedy to została przeniesiona z osadniczego prawa polskiego na średzkie. Od wieków średnich do czasów zaborów była własnością kolejnych rodów szlacheckich. Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiegoCorona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.. Na czas po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (z przerwą na okres II wojny światowej) przypada wzmożony rozwój miejscowości.