Dogodne położenie u zbiegu dolin Bystrej i Wisły oraz w pobliżu brodu, w okolicy którego istnieć musiały miejsca obsługi, postoju i popasu dla podróżnych, wpłynęło na odnotowany tu w znaleziskach archeologicznych, rozwój osadnictwa w XII-XIII wiekuAgnieszka Stachyra, „Rycerski zamek w Bochotnicy”, [w:] Zamki Lubelszczyzny w źródłach archeologicznych, Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków, Lublin 2015..
Istnienie w Bochotnicy dużej osady w okresie wczesnopaństwowym potwierdza odkrycie z 1993. Wówczas, podczas prowadzenia prac ziemnych przy Szkole Podstawowej przypadkowo odkryto żelazny miecz. Zdecydowano o przeprowadzeniu badań wykopaliskowych. W ich wyniku odsłonięto dwa, częściowo zniszczone późniejszymi wykopami groby szkieletowe. Pierwszy z nich zawierał pochówek 55-letniego mężczyzny, drugi – 60-letniej kobiety. Obok szczątków ludzkich odkryto ozdoby z brązu i żelaza, a także złote monety (denar krzyżowy). Groby pochodziły z XI wieku. Na podstawie ustnych informacji mieszkańców Bochotnicy o zasięgu występowania kości ludzkich, odkrywanych w przeszłości, szacuje się pierwotną liczbę grobów na tym stanowisku na ok. 220. Na podstawie analizy antropogenicznej stwierdzono, że tamtejsza ludność reprezentowała atlantycki typ rasowy, niskorosły i długowieczny.