Odwłok ma pierwszy z widocznych sternitów prawie dwukrotnie dłuższy niż następny (oba są niezbyt wypukłe), a piąty na tylnej krawędzi zaokrąglony u samicy i ścięty u samca. Wierzchołkowa krawędź pygidium u samca jest równomiernie zakrzywiona, niezmodyfikowana, pozbawiona wcięcia. Między znacznie dłuższymi od trzonka ramionami Y-kształtnego spiculum gastrale znajduje się zesklerotyzowana, trójkątna błona. Genitalia samca mają tegmen z płatami parameroidalnymi zesklerotyzowanymi z wyjątkiem błoniastych, porośniętych mikroszczecinkami krawędzi, a także wąskie okienka oraz silnie wykrojone prostegium z dwoma ząbkami nasadowo-bocznymi przechodzącymi w kile grzbietowe. Lekko spłaszczony do walcowatego, niezbyt w widoku bocznym zakrzywiony płat środkowy edeagusa (prącie) różni się pomiędzy podrodzajami budową szczytu – u nominatywnego jest on w widoku bocznym wydłużony, zgrubiały, podgięty i zaokrąglony, zaś u Schilskyapion jest on w widoku bocznym krótki, delikatnie zbudowany, odgięty i spiczasty. Temony są długie. W nasadowej części endofallusa występują stępione, stosunkowo duże ząbki i zazwyczaj spikule, zaś w części wierzchołkowej ostre ząbki mniejsze.