Odwłok ma pierwszy i drugi z widocznych sternitów średnio sklepione, a piąty na tylnej krawędzi zaokrąglony u samicy i ścięty u samca. Listewka krawędziowa na tylnym brzegu pygidium samca ma pośrodku kąt. Genitalia samca mają tegmen o długich, do połowy długości rozdzielonych pośrodkowym wcięciem płatach parameroidalnych z co najwyżej jedną krótką szczecinką makroskopową na części zesklerotyzowanej i ograniczonej do krawędzi, porośniętej mikroszczecinkami części błoniastej. Okienka są zakrzywione i oddzielone. Zrośnięte z wolnym pierścieniem, wcięte prostegium ma wyrostek środkowy i dwa ząbki wewnętrzno-boczne. W przeciętnym stopniu spłaszczony płat środkowy edeagusa (prącie) ma w widoku grzbietowym kształt lekko zakrzywiony, boki w miarę równoległe, płytkę wierzchołkową wystającą, a szczyt podgięty. Endofallus nie zawiera tępych ząbków nasadowo-bocznych, dysponuje natomiast pośrodkową grupką długich zębów oraz ząbkami wierzchołkowymi.
Ekologia i występowanie Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami gruboszowatych. Do ich roślin pokarmowych należą rojniki, rozchodniki oraz przedstawiciele rodzaju Umbilicus.
Rodzaj palearktyczny. Dwa gatunki należą do fauny azjatyckiej, dwa do północnoafrykańskiej i dwa do europejskiej. W Europie Północnej, Wschodniej i Środkowej, w tym w Polsce stwierdzono tylko A.