Konstanty Zbijewski (ur. 12 stycznia 1898 w Sokalu, zm. 26 września 1939 na Czerniakowie) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 12 stycznia 1898 w Sokalu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii jako syn Norberta i Eleonory z de Levald Jezierskich. Był starszym bratem Norberta (ur. 1900), żołnierza 1 pułku artylerii Legionów Polskich, odznaczonego Medalem Niepodległości.. Uczył się w szkole ludowej, a następnie w c. k. Gimnazjum w Sokalu. 13 lutego 1914 jako uczeń klasy IIa wystąpił z gimnazjum. Był członkiem drużyny skautów.
4 sierpnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 1 kompanii 6 pułku piechoty. 25 października 1915 pod folwarkiem Kopne został ranny. Do 12 stycznia 1916 leczył się w szpitalu w Rzeszowie, a następnie w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku. 5 lipca 1916 pod Studzienicą został ranny po raz drugi i leczył się w szpitalu w Krakowie. Po odzyskaniu Niepodległości podpułkownik Maksymilian Kamski sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał:
Od 29 września 1917 do 30 października 1918 służył w armii austro-węgierskiej na froncie włoskim.