19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1934 dowodził 1 baterią 13 dak. W grudniu tego roku został przeniesiony do 4 pułku artylerii lekkiej w Inowrocławiu. W marcu 1939 pozostawał w dyspozycji dowódcy 25 pułku artylerii lekkiej w Kaliszu, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W kampanii wrześniowej walczył w obronie stolicy jako dowódca II ochotniczego batalionu Obrony Warszawy (tzw. oddziału partyzanckiego Armii „Warszawa” lub oddziału partyzanckiego kpt. Zbijewskiego). Batalion został zorganizowany 12 września 1939 (wg innych źródeł 9 września) w odpowiedzi na apel prezydenta stolicy Stefana Starzyńskiego. Ochotnicy, którzy wstąpili do tego oddziału, przyjęli dla siebie przydomek „Zbijacy” – od nazwiska dowódcy batalionu. Dowódca 360 pułku piechoty, ppłk dypl. piech. Kazimierz Galiński powierzył mu obronę Czerniakowa i fortu Czerniakowskiego. 26 września 1939, po wyparciu przez Niemców słabej obsady Czerniakowa, odebrał sobie życie. Według relacji ochotnika Zdzisława Lubowidzkiego poległ w ostatniej walce. Jako miejsce jego śmierci wskazywany jest pl. Bernardyński.