Dodatkowo Finlandia zmagała się wtedy z najgłębszą recesją w swojej historii, a upadek Związku Radzieckiego – jednego z kluczowych klientów Nokii – jeszcze bardziej pogorszył sytuację.
W styczniu 1992 roku Vuorilehto zrezygnował, a jego miejsce zajął Jorma Ollila, który od 1990 roku kierował działem telefonów komórkowych i sprzeciwiał się sprzedaży tej części biznesu. Ollila postanowił przekształcić Nokię w firmę skoncentrowaną na telekomunikacji i stopniowo pozbył się innych działów, takich jak energetyka. Strategia ta okazała się strzałem w dziesiątkę – firma zaczęła gwałtownie rosnąć, a jej zyski z poziomu ujemnego w 1991 roku wzrosły do miliarda dolarów w 1995 roku, by w 1999 roku osiągnąć niemal 4 miliardy.
Pierwszym w pełni przenośnym telefonem Nokii po modelu Mobira Senator był , zaprezentowany w 1987 roku. W latach 80. Nokia brała udział w tworzeniu standardu GSM i we współpracy z Siemensem zbudowała pierwszą sieć GSM. Pierwsze na świecie połączenie GSM wykonał 1 lipca 1991 roku fiński premier Harri Holkeri, korzystając z urządzenia Nokii i sieci . W listopadzie 1992 roku Nokia wprowadziła model 1011 – pierwszy komercyjnie dostępny telefon GSM.