Zawarty na płycie materiał odchodził od ekstrawertycznej twórczości nowojorskich przedstawicieli free jazzu i jednocześnie wskazywał drogę ku nowym formom interpretacji muzyki opartej na jazzie.

Od 1967 wraz z Bowiem, Favorsem i okazjonalnie – Jarmanem występował jako The Roscoe Mitchell Art Ensemble. Następnie nazwa została zmieniona na The Art Ensemble, żeby ostatecznie ukonstytuować się jako The Art Ensemble of Chicago (AECO). W zespole przez krótki okres grał także perkusista Phillip Wilson, który jednak wybrał pracę w bluesbandzie Paula Butterfielda. W 1969 formacja The Art Ensemble of Chicago wyjechała do Europy. Jej dynamiczne występy, nieortodoksyjne instrumentarium, inspirowane folklorem afrykańskim stroje i pomalowane w plemienne wzory twarze spotkały się z gorącym przyjęciem publiczności i krytyków (Bowie przeważnie występował przebrany za lekarza ze stetoskopem lub maseczką na szyi). Odnoszone sukcesy skłoniły grupę do pozostania na Starym Kontynencie. Dużo nagrywała, głównie we Francji. Po odejściu Wilsona zespół działał bez perkusisty. Mitchell wtedy stwierdził, że „rozwinęli się do tego stopnia, żeby samemu tworzyć warstwy perkusyjne”. Niemniej w Paryżu zaangażował do zespołu perkusistę – Dona Moye.