Spółdzielczość rolnicza w II Rzeczypospolitej – dobrowolne zrzeszenie rolników, powstałe w celu podejmowania wspólnych przedsięwzięć gospodarczych, produkcyjnych, oświatowych i kulturalnych, opartych wyłącznie na pracy członków. Spółdzielnie działały na podstawie ustaw, statutów oraz regulacyjnej funkcji państwa.
Początki spółdzielni rolniczych Pierwsze spółki rolnicze pojawiły się w XVIII w., jako organizacje drobnego kredytu, w których tkwiły pierwiastki spółdzielcze. Rozwój spółdzielni rolniczych rozpoczął się w drugiej połowie XIX w. z różnym tempem w poszczególnych dzielnicach Polski. Na uwagę zasługują początki pracy rolniczo-spółdzielczej Stanisława Staszica przypadające na 1816 r., kiedy utworzono Towarzystwo Rolnicze Hrubieszowskie.
Cechą charakterystyczna spółdzielczości rolniczej było występowanie różnorodnych form organizacyjnych, które zdobyły sobie uznanie w środowisku wiejskim. Głoszone przez ruch spółdzielczy ideały zawierały w sobie zarówno formy samopomocy czy samoorganizacji, jak również samoobrony przed niekorzystnymi zjawiskami występującymi w rolnictwie. Kolejną cechą spółdzielczości było, że powstawał jak ruch oddolny, który umożliwiał zorganizowanie różnych form działalności, oczekiwanych przez środowisko wiejskie.