mały|Asselin FitzArthur wykorzystuje prawo Clameur de Haro, by sprzeciwić się pochówkowi Wilhelma Zdobywcy w kościele, który, jak twierdzi, został zbudowany bezprawnie na jego ziemi, mówiąc: „Ziemia, na której stoimy, była miejscem zamieszkania mojego ojca. Ten człowiek, za którego prosicie nas o modlitwę, zabrał go siłą mojemu rodzicowi; Przemocą ją zdobył, przemocą ją zatrzymał; I wbrew wszelkiemu prawu i sprawiedliwości, zbudował na nim ten Kościół, w którym jesteśmy zgromadzeni. Publicznie więc w oczach Boga i ludzi domagam się mego dziedzictwa i protestuję przeciwko temu, by ciało grabieżcy było przykryte moją ziemią”. Clameur de Haro (czasami błędnie Clameur d’Haro) – średniowieczny zwyczaj nakazujący zaprzestanie działań, które według innego człowieka naruszają jego prawa, gdy ten w odpowiednich warunkach wymówi właściwą formułę. Został on opisany w Prawie Normandii i po czasy współczesne obowiązuje w Baliwatach Guernsey i Jersey oraz w ich dependencjach.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Clameur de Haro · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.