Zwarty płat środkowy edeagusa (prącie) ma szczyt w widoku bocznym wystający i odgięty, a w widoku grzbietowym nieco szpatułkowaty, a także temony średniej długości. Endofallus w nasadowej części ma pośrodkowo umieszczone drobne kolce mikroskopowe (spikule) i bocznie od nich położone dwie grupy tępych ząbków, a w części wierzchołkowej ma niemal równych rozmiarów szczytowe kolce mikroskopowe (spikule).

Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po niższe położenia górskie, preferujący suche i ciepłe stanowiska. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na dziurawcach, w tym: czterograniastym, kędzierzawym, kosmatym, rozesłanym, wytwornym i zwyczajnym. Osobniki dorosłe są foliofagami i żerują wiosną, wygryzając otwory w liściach. Ednofagiczne larwy przechodzą rozwój wewnątrz torebek owocowych, wyjadając niedojrzałe nasiona. Zwykle występują gromadnie w jednej torebce. Struktura ta wskutek ich żerowania pozostaje niewielka i odkształcona. Widoczne są również na ściankach torebek brązowo obrzeżone dziurki, przez które samica złożyła jaja. Przepoczwarczenie zwykle ma miejsce w końcu lipca, ale czasem część larw żeruje jeszcze pod koniec sierpnia, mimo że inne w tej samej torebce są już w stadium poczwarki lub imago.