Odwłok ma pierwszy z widocznych sternitów od 1,5 do 1,8 raza dłuższy niż drugi, oba niezbyt wypukłe, oddzielone zatartym pośrodku szwem. Piąty widoczny sternit jest na tylnej krawędzi zaokrąglony u samicy i ścięty u samca. Wierzchołkowa listewka samczego pygidium ma pośrodku wcięcie z zakrzywionym wyrostkiem. Genitalia samca mają tegmen o płatach parameroidalnych rozdzielonych wcięciem nieprzekraczającym szczytowych krawędzi poprzecznych okienek, każdy zaopatrzony w od dwóch do sześciu szczecinek makroskopowych w nasadowej części zesklerotyzowanej. Zaokrąglone lub ścięte, pośrodku wystające prostegium łączy się stawowo z wolnym pierścieniem. Spłaszczony, w widoku bocznym umiarkowanie zakrzywiony płat środkowy edeagusa (prącie) ma wierzchołek prosty lub podgięty w widoku bocznym oraz zaokrąglony lub ścięty w grzbietowym. W endofallusie występują gęste ząbki wierzchołkowe oraz pokryta mikroskopowymi kolcami (spikulami) fałda wzmacniająca.
Ekologia i występowanie Owady te są fitofagami żerującymi na bobowatych. Podawane są z kolcolistów, koniczyn, lucern, nostrzyków, sparcet, szyplinów i wilżyn. Larwy są endofagiczne i odżywiają się drążąc korytarze w szyjach korzeniowych, łodygach, ogonkach liściowych lub nerwach liści, w części przypadków powodując formowanie się galasów.