W 1866 roku jego działalność zawodowa została przerwana przez wybuch wojny prusko-austriackiej, podczas której został przydzielony jako oficer pionierski do uzbrojenia twierdz w Koźlu i Nysie. W 1870 roku podczas wojny francusko-pruskiej brał udział w oblężeniu Metzu. Po podpisaniu traktatu pokojowego, będąc w stopniu kapitana otrzymał zadanie zapewnienia odpowiedniego pochówku i uporządkowania pól bitewnych wokół Metzu, co doprowadziło do tego, że wkrótce po powrocie z Francji zachorował na tyfus.
Po odzyskaniu zdrowia został dyrektorem ds. górnictwa i hutnictwa w zakładach hrabiego Hugona Henckla von Donnersmarcka w Wirku, gdzie pełnił tę funkcję do końca lat 70. XIX wieku.
Od 1881 do końca 1892 roku mieszkał w Katowicach, gdzie zajmował się zarządzaniem prywatnymi kopalniami i hutami. Mieszkając tam, pełnił liczne funkcje honorowe. Był wówczas m.in.: inspektorem szkolnym, członkiem delegacji szkolnej (niem. Schuldeputation), członkiem sejmiku prowincjonalnego (niem. Provinzial-Landtag), członkiem izby gospodarczej okręgu opolskiego (niem. Handelskammer für den Regierungsbezirk Oppeln), członkiem stowarzyszenia handlowego (niem. Gewerbeverein), członkiem komitetu stowarzyszenia górników i hutników (niem. Berg- und Hüttenmännische Verein), przewodniczącym stowarzyszenia inżynierów (niem.