Dwuzębne i pośrodku wcięte prostegium łączy się stawowo z wolnym pierścieniem. Spłaszczony, w widoku bocznym umiarkowanie zakrzywiony płat środkowy edeagusa (prącie) ma w części nasadowej endofallusa pokrytą mikroskopowymi kolcami (spikulami) fałdę wzmacniającą, a w jego części wierzchołkowej trochę ząbków.
Ekologia i występowanie Owady te są fitofagami żerującymi na bobowatych. Jako ich pokarm podawane są m.in. komonice, koniczyny, lucerny i szypliny. Larwy są endofagiczne i przechodzą rozwój w kwiatach, owocach, ogonkach liściowych lub łodygach wymienionych roślin.
Rodzaj pierwotnie palearktyczny, ale jeden gatunek zawleczony został do nearktycznej Ameryki Północnej. W Europie stwierdzono 9 gatunków, z których trzy wykazano z Polski (zobacz: pędrusiowate Polski). Z Afryki Północnej odnotowano 10 gatunków, a z Azji wykazano ich 7.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1923 roku przez Eleméra Bokora jako podrodzaj w obrębie rodzaju Apion. W 1990 roku Miguel A. Alonso-Zarazaga wyniósł go do rangi odrębnego rodzaju i wyznaczył Apion loti jego gatunkiem typowym. Autor ów wprowadził również podział omawianego taksonu na dwa podrodzaje.