Za rolnikiem rozciąga się rozległa, niezmierzona połać uprawnej ziemi, nad którą wznosi się niebo o subtelnych barwach niebieskiego i zieleni. Centralny punkt kompozycji jest rozświetlony przez wschodzące słońce, które otoczone jest delikatną, różową poświatą. Na drugim planie, z lewej strony pola, w oddali znajduje się wiejska zabudowa, a przed nią samotnie stojący krzyż.
Obraz utrzymany jest w ciemnej, zdominowanej przez brązy palecie barw, co nadaje mu surowy nastrój. Kompozycja oparta jest na diagonalnej linii prowadzącej od lewego dolnego rogu w kierunku prawego górnego rogu, podkreślając dynamikę sceny i symbolicznie wskazując na trud rolniczej pracy jako element wzniosły.
Dzieło ukazuje głęboką zależność wsi od natury oraz harmonijne, choć pełne trudu współistnienie człowieka z ziemią. Bosy rolnik symbolizuje bezpośrednią więź z naturą, której jest częścią. Obecność krzyża na horyzoncie wzmacnia wymiar duchowy – odwołuje się do biblijnego nakazu „czyńcie sobie ziemię poddaną”, nadając pracy na roli wymiar niemal sakralny.