Spośród widocznych sternitów odwłoka pierwszy i drugi rozdzielone są szwem zatartym na środkowym odcinku. Genitalia samca mają płaty parameroidalne rozdzielone głębokim wcięciem pośrodkowym, płytkę tegmenalną o głębokich wcięciach nasadowym i wierzchołkowym oraz wierzchołek płata środkowego (prącia) w widoku grzbietowym przedłużony wystającą poza niego wypustką, a w widoku bocznym odgięty.
Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po góry, gdzie dochodzi do regla górnego. Zasiedla łąki, nieużytki, tereny ruderalne, pola, ogrody, trawniki, przydroża, przytorza i rowy. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na koniczynach. Jako ich rośliny pokarmowe wymienia się koniczyny: aleksandryjską, białą, białoróżową, krwistoczerwoną, łąkową, pagórkową, pogiętą, polną, rozdętą i różnoogonkową.
Jaja samica składa na ogonkach liściowych lub łodygach rośliny. Klucie następuje zwykle po ośmiu dniach. Endofagiczne larwy żerują najpierw wewnątrz ogonków liściowych, a potem wewnątrz łodyg albo od razu w łodygach. Wydrążają przy tym długie chodniki, schodząc coraz niżej i osiągając zwykle okolice szyjki korzeniowej. Żerowanie trwa około czterech tygodni. Przepoczwarczenie następuje w dole łodygi, w komorze wydrążonej tuż pod skórką.