Na każdej pokrywie wyrastają dwie szczecinki wyspecjalizowane, jedna w tylnej ⅓ międzyrzędu siódmego, a druga na końcu międzyrzędu dziewiątego.
Genitalia samca mają tegmen o pozbawionych podłużnych kilów płatach parameroidalnych, rozdzielonych pośrodkowym wcięciem przekraczającym poziom wierzchołkowych krawędzi poprzecznych okienek. Na każdym płacie występuje w nasadowej części zesklerotyzowanej od 4 do 8 szczecinek makroskopowych, które są jednak bardzo krótkie, nie dłuższe niż wyrastające na błoniastej części wierzchołkowej szczecinki mikroskopowe. Trapezowate, wystające prostegium ma szczyt ścięty do zaokrąglonego, niefalisty. Płat środkowy edeagusa (prącie) w widoku grzbietowym ma boki umiarkowanie się ku ostium zbiegające, a wierzchołek ścięty z ostrymi kątami bocznymi, w widoku bocznym ma natomiast wierzchołek odgięty. Endofallus ma część nasadową pozbawioną szeregów kolców mikroskopowych (spikuli) i fałdowatego wzmocnienia, część wierzchołkową zaś zaopatrzoną w trzy duże grupy ząbków.
Rozprzestrzenienie Podrodzaj palearktyczny, rozmieszczony od Makaronezji i Półwyspu Iberyjskiego po Daleki Wschód, w Europie Środkowej, w tym w Polsce, reprezentowany tylko przez gatunek typowy.