Pierwsza część ma charakter lamentacyjny. Utwór rozpoczyna się jakby falstartem, inicjowaniem tej samej myśli muzycznej kilkukrotnie. Otwierający motyw muzyczny składa się głównie z małych i wielkich sekund, a także skoku o tryton w dół. Drugą część otwiera czterogłosowy kanon. Bogurodzica, która pojawia się w trzeciej części spełnia rolę symbolicznego cantus firmus, zaintonowany przez dzwony z klarnetem. Zakończenie symfonii może nasuwać skojarzenia z niepewnością sytuacji Polski z 1982 roku.
Recepcja Grzegorz Michalski w „Ruchu Muzycznym” wypowiedział się krytycznie o historyczno-patriotycznej koncepcji symfonii słowami: Na mówienie komplementów pradziadkom szkoda dziś czasu. Leszek Polony w tekście zamieszczonym w tymże czasopiśmie dostrzegał walory symfonii, jednak zastanawiał się, czy utwór przetrwa próbę czasu. Według Thomasa Weselmanna utwór po latach jest „wręcz nowatorski”.
Wykonania Prawykonanie symfonii nastąpiło 25 listopada 1982 roku w Hamburgu, było częścią cyklu koncertów Das neue Werk w wykonaniu pod batutą .