Powieść Wehikuł czasu (1895) autorstwa H.G. Wellsa wykorzystuje motywy umierającej Ziemi. Pod koniec opowieści bezimienny podróżnik w czasie przemieszcza się trzydzieści milionów lat w przyszłość, gdzie na jałowej planecie przetrwały jedynie gigantyczne kraby, motyle i porosty. Następnie udaje się jeszcze dalej, by zobaczyć, jak gaśnie Słońce, a Ziemia pokrywa się lodem.
Dwa mroczne dzieła Williama Hope’a Hodgsona rozwijają wizję zapoczątkowaną przez Wellsa. Akcja powieści (1908), która w Polsce została wydana w 1985 roku, toczy się w domu oblężonym przez nadprzyrodzone siły, skąd narrator wyrusza w daleką przyszłość, w której ludzkość wymarła, by ostatecznie dotrzeć poza kres istnienia Ziemi. Z kolei w powieści (1912) Hodgson opisuje czas miliony lat w przyszłości, gdy Słońce zgasło. Ostatnie miliony ludzi zgromadziły się w gigantycznej metalowej piramidzie, zwanej Ostatnią Reducją, oblężonej przez tajemnicze siły i Moce czające się w mroku.
Pod wpływem twórczości Hodgsona i Clarka Ashtona Smitha, Jack Vance napisał zbiór opowiadań The Dying Earth, po polsku tytuł tłumaczony jest jako Umierająca Ziemia. Zbiór ten doczekał się kilku kontynuacji i nadał nazwę całemu podgatunkowi.
Zobacz też koniec świata argument o końcu świata apokalipsa Wielkie Rozdarcie
Przypisy
Kategoria:Gatunki fantastyki naukowej Kategoria:Science fantasy