Strawsona, Stephena Toulmina i Johna Searle’a psychologii rozwoju Jeana Piageta i Lawrence’a Kohlberga amerykańskiej tradycji pragmatycznej Charlesa Sandersa Peirce’a i Johna Deweya socjologicznej teorii systemów społecznych Talcotta Parsonsa i Niklasa Luhmanna neokantyzmu.
Jürgen Habermas za swój największy wkład w naukę uważał rozwinięcie konceptu i teorii rozumu komunikacyjnego i racjonalności komunikacyjnej, która odróżnia się od tradycji racjonalistycznej poprzez umieszczenie racjonalności w strukturach lingwistycznej komunikacji interpersonalnej, a nie w strukturach kosmosu lub podmiotu poznającego. Te teoretyczne ramy opierają się na argumencie zwanym uniwersalną pragmatyką: (1) we wszystkich aktach mowy tkwi telos (gr. koniec), który pozostaje celem wzajemnego zrozumienia; (2) ludzie posiadają kompetencje komunikacyjne, aby dążyć do takiego zrozumienia. Habermas stworzył tę teorię na bazie teorii aktów mowy L. Wittgensteina, J.L.