Strategia Bezpieczeństwa Narodowego dziedzina strategii narodowej, będąca teorią i praktyką ukierunkowaną na przygotowanie i wykorzystanie potencjału państwa dla osiągnięcia celu przeciwdziałania wszelkim zagrożeniom jego bytu i rozwoju, ujmowanym w skali ogólnej i mającym długotrwały charakterAkademia Obrony Narodowej, Wydział Strategiczno-Obronny. „Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego”. Wydanie szóste. Warszawa, 2008, s. 131..
Historia Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku, świat wszedł w nową erę, w której zmieniły się zarówno układy polityczne, jak i militarne. Powstanie Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) miało na celu promowanie pokoju i bezpieczeństwa na świecie, jednak napięcia między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim szybko doprowadziły do rozpoczęcia konfliktu. Zimna wojna, trwająca od końca lat 40. do początku lat 90. XX wieku, była okresem intensywnej rywalizacji politycznej, militarnej i ideologicznej między dwoma supermocarstwami: Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim. W odpowiedzi na rosnące napięcia, w 1949 roku powstała Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), której celem było zapewnienie wspólnej obrony państw członkowskich przed zagrożeniami zewnętrznymi.