Taksonomia W 1932 roku Hans Wagner w publikacji współautorstwa Alberta Winklera niektóre zaliczane do tego podrodzaju gatunki umieścił w nowym podrodzaju Metatrichapion, nie podał jednak jego diagnozy czy opisu i stąd nazwa ta stanowi nomen nudum. Podrodzaj Tinocyba wyróżnił w 1990 roku Miguel A. Alonso-Zarazaga jako jeden z czterech w obrębie Hemitrichapion. Nazwę nadał od greckich słów τείνω (teínō, „rozległy”) i kύβn (cýbe, „głowa”) w nawiązaniu do nasadowo przeciągniętego punktowanego rejonu ciemienia. Gatunkiem typowym wyznaczył Apion waltoni.

Do tego podrodzaju zalicza się 21 opisanych gatunków: Hemitrichapion alexsandri Legalov, 2001 Hemitrichapion amguemae (Korotyaev, 1991) Hemitrichapion armeniacum (Desbrochers des Loges, 1896) Hemitrichapion derelictum (Desbrochers des Loges, 1907) Hemitrichapion filicorne (Wencker, 1864) Hemitrichapion insidiosum (Desbrochers des Loges, 1875) Hemitrichapion juniperi (Boheman, 1839) Hemitrichapion kastecum (Bajtenov, 1977) Hemitrichapion korotyaevi Legalov, 2001 Hemitrichapion lanigerum (Gemminger, 1871) Hemitrichapion lenense (Schilsky, 1906) Hemitrichapion lethierryi (Desbrochers des Loges, 1870) Hemitrichapion petryszaki (Bajtenov, 1979) Hemitrichapion reflexum (Gyllenhal, 1833) Hemitrichapion romani