W październiku 1941 roku władze powiatu nakazały Judenratowi przygotować listę wszystkich dzieci poniżej 13 i starców powyżej 65 roku życia. Po konsultacjach z czterema rabinami przebywającymi w getcie zdecydowano o przygotowaniu listy, przewodniczący Judenratu zmieniał jednak daty urodzin niektórych więźniów getta, by dzieci podać jako starsze, a starców jako młodszych. 8 grudnia 1941 roku funkcjonariusze SS, policji, Deutsche Arbeitsfrontu i NSDAP wkroczyli do getta, zbierając wszystkich więźniów na terenie wsi Bielawki, gdzie dokonano selekcji 1100 osób na podstawie ich wyglądu. Funkcjonariuszom policji żydowskiej udało się ukryć niektóre dzieci, pozostali Żydzi wybrani w selekcji zostali wysłani do Dobrej, gdzie przetrzymywano ich kilka dni przed transportem do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem.
Do końca 1941 roku Żydom zakazano opuszczać getto pod groźbą kary śmierci. Wiosną lub latem 1942 roku dokonano publicznej egzekucji 10 Żydów oskarżonych o unikanie pracy, egzekucja ta doprowadziła do znacznego pogorszenia się nastrojów w getcie oraz fali samobójstw (m.in. poprzez skakanie do studni).