W listopadzie 1918 wstąpił jako ochotnik do 5 pułku ułanów i w jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami. Od 23 lutego do 20 czerwca 1920 był uczniem 27. klasy „Kawaleryjskiej” Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po ukończeniu szkoły został przydzielony do 1 pułku szwoleżerów i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Następnie, w stopniu podchorążego, został przydzielony do 2 szwadronu 115 pułku ułanów. 11 października 1920, w czasie zagonu na Korosteń, odznaczył się w boju pod wsią Octówką. 16 lutego 1921 został mianowany z dniem 1 stycznia 1921 podporucznikiem kawalerii.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 115 pułku ułanów, który został przemianowany na 25 pułku ułanów. Po 1 czerwca 1921 został przeniesiony do 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi i 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 82. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1921 i 4. lokatą w korpusie oficerów jazdy.