W 1547 roku został wysłany do Ferrary, przez kardynała Alessandra Farnese, by został przewodnikiem duchowym księcia Herkulesa d’Este. Po dwóch latach został ponownie wysłany do Ingolstadtu, gdzie udał się razem z Kanizjuszem i Alfonso Salmerónem. Mieli wykładać na uniwersytecie, jednak żaden z nich nie miał doktoratu z teologii. Wobec tego Ignacy Loyola zaangażował trzech dominikańskich wykładowców z Uniwersytetu Bolońskiego, aby przeprowadzili egzamin doktorski 2 października 1549 roku. Dwa dni później Jay, Kanizjusz i Salmerón zostali pierwszymi jezuitami z dyplomem doktorskim. Wkrótce potem rozpoczęli pracę na uczelni, gdzie Kanizjusz został rektorem, a Salmerón – dziekanem wydziału teologii. Chcieli także utworzyć kolegium jezuickie, co jednak zostało utrudnione po śmierci księcia Bawarii Wilhelma IV. Wkrótce potem Jay został skierowany do Augsburga na kolejny sejm Rzeszy. W 1551 roku na prośbę Ferdynanda I, Juliusz III polecił Jayowi udanie się do Wiednia, by tam otworzyć kolegium jezuickie. Wraz z Nicolasem Lanoyem zaczął wykładać na wydziale teologii, co wkrótce spowodowało napływ studentów. Niedługo potem dołączyli do nich Piotr Kanizjusz i Nicholas Goudanus.
Zmarł 6 sierpnia 1552 roku w Wiedniu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1504 Kategoria:Zmarli w 1552 Kategoria:Sabaudczycy Kategoria:Jezuici (biografie)