Pośrodku płyty rezonansowej znajduje się wykonany z kości, drewna lub metalu podstawek zwany lub javārī. W niektórych z opisywanych w literaturze źródłowej egzemplarzy umocowany jest do płyty trwale, w innych ruchomo, dając dodatkową możliwość strojenia. Jego konstrukcja różni się od mostków lutni europejskich i jest głównym czynnikiem wpływającym na charakterystyczną, rozedrganą, migotliwą barwę dźwięku strun tanpury. W lutniach europejskich struna jest wyraźnie skrócona ostrą krawędzią mostka. W tanpurze, zamiast takiej krawędzi mostek ma obłą powierzchnię, po której struna „spływa” w kierunku szyjki. Potrącona struna muska powierzchnię mostka w gasnących interwałach, co wywołuje zjawisko porównywane do jednoczesnych modulacji częstotliwości i amplitudy z dziedziny przetwarzania sygnałów. Modulacja taka skutkuje falą akustyczną bogatą w składowe harmoniczne.
Intonację strun wykonuje się za pomocą kilkucentymetrowej długości odcinków wełnianej lub jedwabnej nici, które umieszcza się w poprzek, pod strunami, na obłym siodełku mostka. Nitki określane są terminami jivala, Javārī Sāph Karnā lub jīva (pol. życie). W niektórych egzemplarzach tanpur, zamiast nitek występowały stosiny.