Ściany kamienicy skonstruowano z cegły pełnej. Są tynkowane, wewnątrz – tynkami wapiennymi. W niektórych pomieszczeniach I piętra zachowała się także dawna dekoracja malarska z II poł. XVIII wieku (według innego źródła – II poł. XIX wieku).

Elewacja frontowa przyjmuje formę eklektyczną, naznaczoną elementami kompozycji klasycystycznej. Jest czteroosiowa; dopełniają ją nieregularnie rozmieszczone otwory okienne oraz gzymsy działowe, oddzielające poszczególne piętra. Całość zwieńczono wydatnym gzymsem koronującym, znajdującym się pod okapem dachu. Dolną część fasady wyróżnia dekoracja złożona z rowków ułożonych w dwojaki sposób: poziomych oraz dopełniających nadproże bramy w formie uwypuklających ją klińców. Otwory okienne są kwadratowe i ujęte w profilowane obramienia. Wyróżniają je solidne podokienniki oraz płycinowe dekoracje umieszczone poniżej nich, a okna drugiego piętra zwieńczone są gzymsami odcinkowymi. Istotnym elementem całej kompozycji jest także ciężka, dwuskrzydłowa i płycinowa brama, zamknięta łukiem odcinkowym. Zachowały się przy niej kamienne odbojnice.

Elewacja tylna ukształtowana jest bliźniaczo do fasady. Jest jednak zabudowana oficyną, ponadto na pierwszym piętrze umieszczono w niej balkon o metalowej, ażurowej balustradzie.