Endofallus ma w części nasadowej dobrze wykształcony fałd wzmacniający, a w części wierzchołkowej dwie wydłużone grupki ząbków.
Ekologia i występowanie Owady te są fitofagami żerującymi na bobowatych z rodzajów groszek i wyka.
Podrodzaj palearktyczny. Oba gatunki występują w Europie, ale tylko typowy w Europie Środkowej, w tym w Polsce. Gatunek typowy sięga również do zachodniej części Azji.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1990 roku przez Miguel A. Alonso-Zarazaga na łamach czasopisma „Graellsia” jako jeden z pięciu podrodzajów w obrębie rodzaju Eutrichapion. Nazwa jego pochodzi od greckich słów φαλακρός (phalakrós) i λοβός (lobós), oznacza „łysy płat” i odnosi się do skąpego pokrycia płatów parameroidalnych mikroszczecinkami. Gatunkiem typowym autor ów wyznaczył Apion melancholicum.
Do podrodzaju zalicza się dwa opisane gatunki: Eutrichapion hydropicum (Wencker, 1864) Eutrichapion melancholicum (Wencker, 1864)
Przypisy
Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1990 roku