Błocko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Wolsztyn.

Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od XIV wieku. Wymieniona pierwszy raz w dokumencie zapisanym po łacinie z 1393 pod nazwą „Blodsko”, 1401 or. Bloczko, 1428 Blodsko, 1460 Blodczsko, 1462 Bloczsko, 1563 Bloczszko”.

W 1435 należała do powiatu kościańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 odnotowano przynależność do parafii Gościeszyn w dekanacie Grodzisk.

Miejscowość była wsią szlachecką należącą początkowo do lokalnego szlacheckiego rodu Błockich. Później w wyniku dziedziczenia, zastawów oraz sprzedaży wieś zmieniała właścicieli. W 1393 właścicielem był Piotr Błocki. W latach 1417–1434 należała do Mikołaja Błockiego, a w 1426 także do jego brata Piotr Błockiego. W 1428 właściciel we wsi Piotr i Stefan Płoccy. W 1460 jego synowie Jan, Wojciech, Andrzej, Stanisław i Stefan. W 1428 nastąpiło rozgraniczenie pomiędzy dziedzinami Gościeszyn oraz Błocko należącymi do Mikołaja, Piotra i Stefana Błockich. W 1435 Stefan zapisuje żonie Katarzynie po 50 grzywien posagu i wiana na połowie Błocka. Granica przebiegała od styku ze wsią Łąkie aż do styku ze wsią Dąbrowa należącą do posiadłości Abrahama Kębłowskiego.