Poważny remont kościoła nastąpił po 1856, a następny po powrocie karmelitów, za czasów przeora Goląki, czyli w latach 1924–1930. Kolejnych napraw dokonano w latach 1934–1935 (wyremontowano wówczas dach i otynkowano bryłę z zewnątrz i wewnątrz). Świątynia i klasztor doznały poważnych uszkodzeń we wrześniu 1939, podczas działań kampanii wrześniowej i bitwy pod Kockiem. Zniszczono wtedy dach, w murach powstały wyrwy po pociskach, podziurawiono wieże, uszkodzono ołtarze i zniszczono organy. Do odbudowy przystąpiono po zakończeniu okupacji niemieckiej. Dodano polichromię w kaplicy Męki Pańskiej (polichromii dla całej świątyni nie zatwierdził konserwator zabytków). W 1952 restauracji podległy ołtarze, organy i ambona. W dniach 8–9 sierpnia 1952 huragan powalił wierzchołek prawej wieży na dach kościoła (nie doszło do przebicia sklepienia). W 1953 naprawiono szkody i wyremontowano obie wieże. W 1958 zawieszono w nowej, parawanowej dzwonnicy specjalnie odlane dzwony (poprzednie zrabowali Niemcy w 1941). Generalny remont przeprowadzono przed koronacją obrazu Matki Bożej (1982). Wykonano wówczas polichromię autorstwa Ludwika Maciszewskiego, jak również odnowiono złocenia ołtarzy i ambony.