Miała kolekcję okazów kwiatowych, a jej ogród był znany w okolicy z niezwykłego piękna.
Emily rodzinne miasto Amherst opuszczała tylko kilkakrotnie, by odwiedzić Filadelfię, Waszyngton i dwa razy Boston. W wieku 47 lat nawiązała mocniejszą uczuciową relację z sędzią Otisem Lordem, którego oświadczyny prawdopodobnie odrzuciła. Badano też, czy „Mistrz”, który pojawia się w twórczości poetki, był kimś, do którego żywiła uczucie, czy też istniał jedynie jako poetycki konstrukt. Niektórzy badacze wiążą „Mistrza” z osobą żonatego Samuela Bowlesa, z którym rodzina Dickinsonów zaczęła przyjaźnić się pod koniec lat 50. Emily wysłała do niego kilkanaście listów i prawie pięćdziesiąt wierszy.
Ostatnie dwadzieścia lat życia spędziła w domu, wyraźnie zmieniając swoje zachowanie: od ok. 1867 (lub od śmierci jej ojca) nosiła wyłącznie białe suknie i nawet z przyjaciółmi rozmawiała jedynie przez uchylone drzwi. Sąsiadkom wołającym ją z ogrodu posyłała na srebrnej tacy biały kwiat lub wiersz. Jedną z hipotez badaczy, tłumaczących jej izolację, jest prawdopodobna epilepsja, na którą mogła cierpieć, jednak inni badacze odrzucają tę możliwość.