1919–1920), Świętego Krzyża we Wrocławiu (1919) i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach (1920–1923). Był też kuratusem, a następnie proboszczem parafii Bożego Ciała w Kończycach (1924–1927), a także przez krótki czas administratorem parafii Chrystusa Króla w Katowicach (1938–1939) i substytutem parafii śś. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach (1939–1942).
15 września 1927 roku został nominowany sędzią, 23 grudnia 1929 roku rzecznikiem sprawiedliwości, a 26 marca 1930 roku oficjałem Sądu Biskupiego w Katowicach, mianowany na tę funkcję przez bpa Arkadiusza Lisieckiego. Pełnił ją do 23 lipca 1971 roku.
W 1928 roku został sekretarzem powołanej wówczas Misyjnej Rady Diecezjalnej. W latach 1929–1930 był sekretarzem kancelarii kurialnej. Od 1931 roku był tajnym szambelanem Jego Świątobliwości i kanonik Kapituły Katedralnej (w 1959 roku archidiakon). W 1931 roku odbył krótką praktykę w Rocie Rzymskiej. W latach 1932–1958 był egzaminatorem prosynodalnym.
W czasie niemieckiej okupacji, będąc substytutem parafii śś. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach, 28 lutego 1941 roku został aresztowany wraz bpem Stanisławem Adamskim i innymi urzędnikami kurii. Uwolniony został na interwencję wikariusza generalnego ks. Franciszka Strzyża.