Pędruś wykowiec (Eutrichapion viciae) – gatunek chrząszcza z rodziny pędrusiowatych i podrodziny Apioninae. Zamieszkuje Europę, Afrykę Północną, palearktyczną Azję i północny zachód Ameryki Północnej. Żeruje na bobowatych, w stadium larwalnym tylko na groszkach i wykach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1800 roku przez Gustafa von Paykulla pod nazwą Attelabus viciae. Jako lokalizację typową wskazano prowincję Västergötland w Szwecji. W 1916 roku wyznaczony został przez Edmunda Reittera gatunkiem typowym nowego podrodzaju Eutrichapion w obrębie rodzaju Apion. W 1990 roku Miguel Á. Alonso-Zarazaga wyniósł ten podrodzaj do rangi osobnego rodzaju.
Morfologia thumb|left|Imago, widok z boku Chrząszcz o ciele długości od 1,6 do 2,4 mm. Oskórek wierzchu i spodu ciała jest gęsto i wyraźnie porośnięty białawymi włoskami (włosowatymi łuskami), przy czym u samca owłosienie spodu ciała jest gęstsze i dłuższe niż u samicy, a promieniście się rozchodzące się włoski pod jego oczami (rzęsy) zakrywają cały spód głowy. W ubarwieniu ciała dominuje czerń, na jego wierzchu często z lekkim połyskiem stalowym.