W latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku Lévi-Strauss zajmował się pracą pisarską i naukową. Po powrocie do Francji zaangażował się w administrowanie CNRS i Maison de science de l’homme; w końcu otrzymał stanowisko w V Sekcji École pratique des hautes études – jego poprzednikiem na tym stanowisku był Marcel Mauss. V Sekcja, znana jako „sekcja nauk o religii”, przemianowana została przez tego ostatniego na sekcję „religioznawstwa porównawczego ludów niepiśmiennych”.
Dojrzewanie dzieła Choć Lévi-Strauss był już dobrze znany w kręgach intelektualistów francuskich, sławę najpopularniejszego intelektualisty francuskiego przyniosła mu opublikowana w roku 1955 książka Smutek tropików. Stanowiła ona diariusz z podróży po Brazylii, gdzie przebywał w latach trzydziestych, uczestnicząc m.in. w wyprawach badających plemiona indiańskie, a obok analiz etnograficznych zawarł w niej refleksję filozoficzną. Napisana w tak świetnym literackim stylu, że jurorzy Nagrody Goncourtów ubolewali, że z powodów formalnych (nie była powieścią) nie mogą jej uhonorować tym wyróżnieniem.
W 1959 roku Lévi-Strauss otrzymał katedrę antropologii społecznej w Collège de France.