Komendantem getta został mianowany Polizeimeister Irme. 9 listopada 1940 roku getto otoczone zostało drutem kolczastym. W getcie powstała także policja żydowska pod dowództwem Ignacego Fenstera. Otwarto publiczną kuchnię, która otrzymywała wsparcie z American Jewish Joint Distribution Committee. Prowadzono także działalność kulturalną, której centrum stał się cmentarz żydowski, zniszczony w zimie 1941 roku. W getcie przebywało około 3 lub 4 tysięcy Żydów.
Od lata 1941 roku warunki bytowe w getcie znacząco się pogorszyły. W czerwcu 1941 roku wywieziono transport 500 Żydów do obozu pracy w Poznaniu, kolejny transport tej samej wielkości wysłano do obozu pracy w Chodzieży. 26 września grupa dziewcząt i młodych kobiet została wysłana do pracy przymusowej w obozie Antonienhof pod Poznaniem. Część Żydów przesiedlono także do getta łódzkiego. Po tych deportacjach znacznie zmniejszono obszar getta. 16 listopada 1941 roku getto zostało całkowicie odizolowane od reszty miasta, tłumaczone było to przez nazistów wybuchem epidemii tyfusu.