Grywała także w repertuarze operetkowym
W czasie jednego ze spektakli została dostrzeżona przez Milana Grola, ówczesnego dyrektora Teatru Narodowego w Belgradzie, który zaproponował jej angaż. Od 1911 występowała na deskach narodowej sceny serbskiej. Główna rola w sztuce Branislava Nušicia Госпођа министарка (premiera w 1929) przyniosła jej sławę, dzięki niej mogła także wybudować dom na wzgórzu Topčider w Belgradzie. Za swoją pracę artystyczną została uhonorowana Orderem Świętego Sawy IV i V stopnia.
W czasie II wojny światowej pozostała w Belgradzie. Chorowała na cukrzycę i aby zdobyć insulinę pracowała w proniemieckim radiu i w teatrach pozostających pod kontrolą okupantów. Aresztowana w 1944 stanęła przed sądem pod zarzutem kolaboracji z okupantem. 3 lutego 1945 została skazana na 8 lat zakazu wykonywania zawodu aktora. Zarabiała na życie sprzątaniem ulic Belgradu. Dzięki pomocy przyjaciół latem 1947 powróciła do pracy w teatrze, występując na scenie Jugosłowiańskiego Teatru Dramatycznego. Zmarła w lipcu 1947 na atak serca, pochowana na cmentarzu na Topčiderze. W marcu 2009 Sąd Okręgowy w Belgradzie zrehabilitował aktorkę pośmiertnie.