zrezygnowano m.in. z kilku obiektów użyteczności publicznej. Budowę zakończono oficjalnie 15 stycznia 1933.
Był również autorem kilku innych projektów architektonicznych na terenie Łodzi: przychodni Kasy Chorych przy ul. Łagiewnickiej (1927-30), osiedla mieszkaniowego pomiędzy ul. Narutowicza i ul. Zelwerowicza (1929-34), kamienicy Braci Dawida i Lejba Klajmanów (1936-39) oraz kamienicy przy ul. J. Tuwima 30 (1911–1914).
W rodzinnej Woli Krzysztoporskiej stworzył projekt architektoniczny szkoły podstawowej (1938).
Pobyt w getcie i śmierć W czasie II wojny światowej został wywieziony do getta warszawskiego. Mieszkał przy ul. Waliców 6 wraz z żoną. Był komisarzem czterech domów przy ul. Muranowskiej. W czasie pierwszej akcji deportacyjnej w getcie warszawskim pracował z żoną w szopie przy ul. Niskiej, w pralni parowej, a w końcu sierpnia 1942 został zatrudniony jako magazynier w Dziale Budowy Gminy i otrzymał pokój w oficynie na parterze przy ul. Gęsiej. Wraz z żoną otrzymali tzw. „numerek życia”. Jesienią 1942 mieszkali przy ul. Kurzej 8.