znacząca część książki to krótkie scenki, zwykle dialogi pomiędzy licznymi postaciami historycznymi – w znaczącej części artystami. Pozycja doczekała się także kilku bardziej negatywnych opinii. Najczęstszym zarzutem jest nietypowa struktura powieści, w której dialogi i epizodyczne scenki dominują nad słabo zarysowaną akcją.
Historia Książka była inspirowana pomysłem, który Parowski usłyszał od „kolegi z podstawówki” (Zdzisława Bena Gałeckiego), a następnie rozwinął na szkic literacko-filmowy opublikowany w „Fantastyce” (11/1989), przedrukowany w antologii Co większe muchy (1992). Szkic ten z kolei Krzysztof Gawronkiewicz zaadaptował do krótkiego i nigdy nie dokończonego komiksu (Ucieczka z Warszawy '40, „Komiks”, 2/1993). W 2003 r. komiks został przedrukowany w antologii pt. Wrzesień i uznany za jeden z najlepszych w zbiorze. Jego najdłuższa wersja (21 stron) pojawiła się w albumie Krzesło w piekle (2015).