W połowie lat 70. XX wieku przeniósł się do Orzesza, gdzie zbudował dom i wrósł w lokalną społeczność.

Twórczość Na początku swojej drogi artystycznej, Stuchlik inspirował się twórczością Władysława Strzemińskiego i Paula Cézanne’a. W tym okresie, około 1958 roku, tworzył pejzaże, jak np. „Pejzaż zimowy” oraz „Wełnowiec”. W latach 60. XX wieku zwrócił się ku malarstwu materii, tworząc abstrakcyjno-reliefowe kompozycje z użyciem materiałów niemalarskich, takich jak tkaniny, szkło, piasek i nasiona. Inspiracją dla tych prac była twórczość Antonia Tàpiesa.

W czasie współpracy z twórcami kręgu ONEIRON w jego kompozycjach pojawiały się powtarzane motywy w postaci form geometrycznych (koło, kwadrat) lub naturalistycznych (odciśnięta dłoń).

W latach 70. XX wieku powrócił do tradycyjnego malarstwa, ale w warstwie formalnej jego prace nadal miały nastrojowo-nostalgiczny charakter i surrealistyczny rodowód. W latach 80. XX wieku tworzył rysunki i pastele. W tym czasie skupił się również na działalności publicznej. Przemiany społeczno-polityczne lat 80.