Początkowo aprecjacja jena nie zatrzymała się, wzrastając z 200,05 jenów za dolara (pierwsze złagodzenie polityki pieniężnej) do 128,25 jenów za dolara (koniec roku 1987). Kurs wymiany odwrócił się wiosną 1988, kiedy dolar zaczął zyskiwać na wartości w stosunku do jena. Niektórzy badacze zauważyli, że „z wyjątkiem pierwszej obniżki stóp procentowych, kolejne cztery obniżki były pod silnym wpływem USA”. Druga i trzecia obniżka stóp procentowych zostały ogłoszone wspólnie, podczas gdy czwarta i piąta wynikały ze wspólnych oświadczeń USA i Japonii lub G7. Niemal wszystkie cięcia stopy dyskontowej ogłoszone przez Bank Japonii wyraźnie wyrażały potrzebę ustabilizowania kursu walutowego, a nie ustabilizowania krajowej gospodarki.
Wzrost akcji kredytowej był wyraźniejszy niż wzrost podaży pieniądza. W okresie bańki banki zwiększyły swoją działalność kredytową, a jednocześnie finansowanie z rynków kapitałowych znacznie wzrosło w związku z postępami w deregulacji finansowej i rosnącymi cenami akcji. W rezultacie finansowanie z sektora przedsiębiorstw i gospodarstw domowych gwałtownie wzrosło od około 1988 roku, a stopa wzrostu w ujęciu rocznym w 1989 wyniosła prawie 14%.