Epifora (gr. epiphorá), także epistrofa (gr. epistrophḗ), conversio – powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na końcu kolejnych segmentów wypowiedzi.
Na przykład: Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. (1 Kor 13:11) Najbardziej znanym polskim przykładem utworu literackiego opartego na epiforze jest sonet Sebastiana GrabowieckiegoAdam Kulawik, Poetyka, Warszawa 1990.:
Z Twej śmierci, Jezu, dochodzim żywota. Śmierć podejmując dla nas, władzą śmierci Bierzesz, a z Twej k nam miłości tej śmierci Moc dawasz, co nas wpuszcza do żywota.
Śmierć, ty godność przechodzisz żywota, Bo tobą człek ujść może wiecznej śmierci. Nie ma nic nad cię, święta wdzięczna śmierci, Droższego ten skarb zmiennego żywota.
Przeto i mnie zbrzydł żywot; pragnąc śmierci, Gdyż śmierć tylko wwieść może do żywota, Tak wielka waga w mych zmysłach tej śmierci.
Tak ja mrąc żyję; konam, tak żywota Pochodzę i tak pożądam tej śmierci, Że w niej jest rozkosz mojego żywota.
W ten sam sposób zbudowany jest sonet angielskiego renesansowego poety Philipa SidneyaWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003.: