Wzniesiono także niską platformę tzw. Estructura Rosada, na której później zbudowano pierwszą wersję ogromnej Struktury 7. W końcowej fazie średniego okresu preklasycznego (ok. 700–400 r. p.n.e.) zaprzestano używania ceremonialnych struktur w stylu olmeckim. Nastąpił okres przejściowy, w którym pojawiły się pierwsze cechy typowe dla wczesnej kultury Majów. Zmiany były dokonywane na drodze stopniowego procesu.
Późnym okres preklasyczny W późnym okresie preklasycznym (300 p.n.e. – 200 n.e.) Takalik Abaj zajmowało ponad 4 km2 i było ważnym ośrodkiem z własnym stylem sztuki i architektury. Tworzono rzeźby z głazów oraz wznoszono stele i ołtarze. Między 200 p.n.e. a 150 n.e. rokiem Struktura 7 osiągnęła swoje maksymalne rozmiary. Wznoszono pomniki o znaczeniu politycznym i religijnym, a niektóre z nich nosiły daty w długiej rachubie i wizerunki władców.
Nowe budowle były wznoszone przy użyciu kamienia wulkanicznego, łączonego za pomocą gliny. Pojawiły się stopniowane struktury z wklęsłymi narożnikami i schodami wyłożonymi zaokrąglonymi kamykami.