Edward Pulaski znajdował się wówczas w Wallace w stanie Idaho i tego dnia zarządca lasu Coeur d’Alene National Forest nakazał mu przemieszczać się z jednego miejsca do drugiego i bezpośrednio koordynować działania gaśnicze. Ponieważ ogień i dym groziły uwięzieniem 45 mężczyzn, Pulaski ich zebrał i próbował poprowadzić w bezpieczne miejsce w kierunku Wallace. Kiedy ogień ich odciął, przypomniał sobie o pobliskiej starej kopalni, którą uznał za dobre miejsce na ukrycie się przed pożarami. W drodze do kopalni jeden z mężczyzn idący w grupie, został zabity przez upadające drzewo. Kiedy wieczorem dotarli do kopalni, otaczający ich las był już całkowicie w płomieniach. Po chwili szyb kopalni powoli zaczął się wypełniać dymem i jeden z mężczyzn chciał uciec do lasu. Pulaski trzymając rewolwer w dłoni zagroził, że zastrzeli każdego, kto opuści kopalnię. Kiedy pożary ustąpiły, mężczyźni mogli ponownie opuścić kopalnię, jednak pięciu z nich nie przeżyło nocy.
Śmierć w sumie sześciu ludzi prześladowała Pulaskiego do końca życia i przez dwanaście lat walczył o ich upamiętnienie. Starał się także, aby państwo pokryło koszty ich leczenia. Później uznano go za bohatera dzięki swoim czynom, ale sam siebie za takiego nie uważał.