.
Nadworny uczony? Nabû-zēru-līšir wyróżniał się skłonnością do archaizowania grafii i form gramatycznych, sylabizowania wyrazów tradycyjnie oddawanych za pomocą logogramów czy też stosowania rzadkich odczytów znaków klinowych w tekstach prywatnych oraz kolofonach kopiiF. Joannès, Un lettré néo-babylonien, s. 40; H. Schaudig, Nabonid, der ‘Archäologe auf dem Königsthron’, s. 450–453.. Ta znakomita znajomość dawnego pisma klinowego umieszczała go w grupie wysoce wyspecjalizowanych skrybów-intelektualistówN. Veldhuis, Levels of Literacy, s. 80–82.. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt udziału w pracach budowlanych organizowanych przez pałac królewski, Paul-Alain Beaulieu zaproponował, że Nabû-zēru-līšir mógł być również nadwornym uczonym (akad. ummânu, także mār ummâni) NabonidaP.-A. Beaulieu, The Reign of Nabonidus, s. 142.. Jeśli ta teza jest słuszna, czyniłoby go to jedynym dotychczas znanym z imienia przedstawicielem środowiska uczonych funkcjonującym w otoczeniu tego króla nowobabilońskiegoPropozycja rozważenia ojca Nabû-zēru-līšira, Itti-Marduk-balāṭu, jako kolejnego ummânu: M. Sandowicz, Oaths and Curses: A Study in Neo- and Late Babylonian Legal Formulary, s. 175..