Veinte y Cuatro de Febrero (24 de Febrero) – kanonierka marynarki wojennej Kuby z pierwszej połowy XX wieku. Jedna z dwóch jednostek tego typu, zbudowanych w 1911 roku. Służyła podczas I wojny światowej.
Wyporność okrętu wynosiła 218 ton, napędzała go maszyna parowa pozwalająca na osiąganie prędkości 12 węzłów. Uzbrojenie stanowiły armaty kalibru do 47 mm.
Historia Podstawowymi jednostkami Marynarki Wojennej Kuby, utworzonej w 1909 roku, stały się kanonierki, z których pierwszą była 500-tonowa „Baire” zbudowana w 1906 roku w Gdańsku. W 1910 roku uchwalono pierwszy program rozbudowy marynarki, w wykonaniu którego zamówiono za granicą cztery kanonierki, przez co kubańska marynarka stała się jedną z najsilniejszych w Ameryce Środkowej. Obok dwóch dużych kanonierek zbudowanych w stoczni Crampa w Filadelfii w USA („Cuba” i „Patria”), zamówiono dwie małe bliźniacze kanonierki: „Diez de Octubre” i „Veinte y Cuatro de Febrero”. Źródła są jednak rozbieżne, czy zbudowano je także w stoczni Crampa, czy w brytyjskiej stoczni J. Samuel White w CowesStocznia White według almanachu oraz i , natomiast stocznia White według i .. Drugi okręt otrzymał imię „Veinte y Cuatro de Febrero” (hiszp. 24 lutego, wybuch wojny o niepodległość Kuby w 1895 roku).