Rosyjskie łubki czerpią inspirację z teatru i gry scenicznej, wiernie odtwarzając błazeńskie zachowanie postaci w masce, która ironizuje na własny temat. Behemot jest przykładem takiego bohatera – świadomie odgrywa rolę błazna, bawiąc się konwencją i mistrzowsko udając głupca. Najlepiej widać to w scenach przed i po balu. Drwi ze swojego wyszukanego sposobu wysławiania się:

[…] Moje wypowiedzi bynajmniej nie są bełkotem, jak raczyłeś się wyrazić w obecności damy, lecz ciągiem starannie powiązanych sylogizmów, które doceniliby tacy znawcy jak Sekstus Empiryk, Marcjanus Kapella, a kto wie, może nawet sam Arystoteles. (ros.) […] Речи мои представляют отнюдь не пачкотню, как вы изволите выражаться в присутствии дамы, а вереницу прочно увязанных силлогизмов, которые оценили бы по достоинству такие знатоки, как Секст Эмпирик, Марциан Капелла, а то, чего доброго, и сам Аристотель.

Ironizuje też z powodu swojego wyglądu, tłumacząc Wolandowi, że kotom nie przysługują spodnie ani buty, bo to jedynie bajkowy wymysł, a swoje prawo do posypania wąsów złotym pudrem uzasadnia faktem, że jego towarzysze, Asasello i Korowiow, użyli po goleniu pudru.